Sposób pomiaru lepkości ma kluczowe znaczenie przy pomiarze wielkości cząstek

Badacze zajmujący się biofarmaceutyką stoją przed dwoma wyzwaniami o niskiej krytyczności w uzyskiwaniu dokładnych rozmiarów cząstek przy użyciu roztworów białek: małe objętości próbek dostępnych do testowania oraz brak dokładnych wartości lepkości przy obliczaniu współczynników dyfuzji podczas pomiarów dynamicznego rozpraszania światła.

Jak rozpraszanie światła wiąże się z lepkością? Dynamiczne rozpraszanie światła jest powszechną techniką stosowaną do pomiaru wielkości cząstek submikronowych i rozkładu wielkości.

Dokładność pomiaru zależy od dokładności danych dotyczących lepkości podanych przez użytkownika. Do obliczeń badacze często zakładają, że roztwór ma taką samą lepkość jak bufor (~1 mPa-s). Może to łatwo prowadzić do poważnych błędów, zwłaszcza gdy wzrasta koncentracja.

Podczas pomiarów dynamicznego rozpraszania światła ruch Browna cząstek powoduje rozpraszanie światła z różnymi intensywnościami, które następnie są analizowane w celu określenia współczynnika dyfuzji ruchu Browna i w efekcie wymiarów na podstawie dobrze znanego równania Stokesa-Einsteina . Współczynnik dyfuzji jest czynnikiem determinującym prędkość ruchu Browna, co sprawia, że ​​lepkość jest kluczowym czynnikiem przy określaniu wielkości cząstek. Potencjalny błąd jest znaczący, ponieważ 1% błąd lepkości skutkuje 1% błędem wielkości cząstek. Klienci zwykle napotykają średni błąd pomiarów wynoszący 10%**30%.

Dlatego dokładny pomiar lepkości przed wykonaniem pomiarów dynamicznego rozpraszania światła zoptymalizuje dane pomiarowe.

Chociaż dokładna lepkość może wyjaśniać procent błędu w pomiarach dynamicznego rozpraszania światła, wiele osób nadal boryka się z problemami związanymi z objętością próbki, jeśli chodzi o pomiary lepkości.