Większość składników komórkowych jest bezbarwna i nie można ich wyraźnie rozróżnić pod mikroskopem. Podstawowym założeniemmikroskopia fluorescencyjnapolega na barwieniu elementów barwnikami.
Barwniki fluorescencyjne, znane również jako fluorofory lub barwniki fluorescencyjne, to cząsteczki, które pochłaniają światło wzbudzające o danej długości fali (zwykle UV) i po krótkim opóźnieniu emitują światło o większej długości fali. Opóźnienie między absorpcją a emisją jest znikome, zwykle rzędu nanosekund.
Emitowane światło można następnie odfiltrować ze światła wzbudzenia, aby ujawnić lokalizację fluoroforu.
Mikroskopia fluorescencyjna wykorzystuje intensywniejsze światło do oświetlenia próbki. Światło to wzbudza materiał fluorescencyjny w próbce, który następnie emituje światło o większej długości fali.
Powstały obraz opiera się na długości fali emisji drugiego źródła światła lub substancji fluorescencyjnej innej niż światło pierwotnie użyte do oświetlenia i wzbudzenia próbki.
przetwarzanie
Światło o długości fali wzbudzenia skupia się na próbce poprzez soczewkę obiektywu. Fluorescencja emitowana przez próbkę skupia się na detektorze poprzez soczewkę obiektywu. Ponieważ większość światła wzbudzenia przechodzi przez próbkę, tylko odbite światło wzbudzenia dociera do obiektywu wraz ze światłem emitowanym.
formularz
„Mikroskop fluorescencyjny” odnosi się do dowolnego mikroskopu wykorzystującego fluorescencję do generowania obrazów, niezależnie od tego, czy jest to prostsze urządzenie, takie jak mikroskop epifluorescencyjny, czy też bardziej złożona konstrukcja, np. mikroskop konfokalny, w którym w celu uzyskania lepszej rozdzielczości wykorzystuje się przekrój optyczny. Obraz fluorescencyjny.
Większość używanych mikroskopów fluorescencyjnych to mikroskopy epifluorescencyjne, w których wzbudzenie fluoroforów i wykrywanie fluorescencji odbywa się za pomocą tej samej ścieżki optycznej (tj. przez soczewkę obiektywu).
